Dúkur er frábær leið til að varðveita siðmenningu og prjón, sem þjóðlegt handverk, má rekja til forna. Í Biblíunni er minnst á vefnað oftar en einu sinni. Þegar Jesús var negldur á krossinn klæddist hann óaðfinnanlegri prjónaðri skikkju, sem bendir til þess að óaðfinnanlegur klæðnaður hafi verið til fyrir tvö þúsund árum.
Heilla prjóna felst ekki aðeins í mörgum goðsögnum og þjóðsögum í kringum það, heldur einnig í aðgengilegu og vinsælu aðdráttarafli. Sögurnar um prjón eru heillandi. Sem dæmi má nefna að spænskir kirkjumeðlimir á eyjunni Faire í Skotlandi, um borð í spænsku Armada (flotanum sem Filippus II Spánarkonungur sendi til að leggja undir sig England árið 1588), notuðu staðbundin plöntulit til að lita ull og prjóna hana og skapa Fair Isle mynstur (Mynd 1-1), sem er enn mikið notað í dag. Aran-mynstrið á sér hins vegar þúsund ára sögu; Fyrir tvö þúsund árum báru fiskimenn í Galíleu prjónahúfur með Aran-mynstri.
Víðtækar vinsældir prjóns endurspegla hlutverk þess sem ósvikið alþýðuhandverk í útbreiðslu þess. Þetta handverk notar verkfæri, allt frá einföldum prikum, tréhlutum, beinum og jafnvel löngum, hörðum pipar.
Elstu prjónuðu dúkarnir voru búnir til með því að nota plástra eða saumatækni, með stuttum ullarþræði þræddum í gegnum hverja lykkju. Þessi tækni kom fyrst fram í steinaldarsviss og hefur verið sendur til okkar daga, allt frá einföldum efnum til skandinavísku vetrarhanska með einum fingri (þumalfingur er aðskilinn og hinir fjórir fingurnir eru tengdir saman; staðbundið þekktir sem vafningshanskar (mynd 1-2)). Sagt er að besta garnið til að vefa þessa hanska ætti að hafa mjög langar trefjar og vera spunnið hver fyrir sig, þannig að hægt sé að snúa og vefja garnið sem myndast án augljósra hnúta. Hanskar eru flóknir og tímafrekir en þeir eru mjög hlýir, þægilegir og endingargóðir. Ef grannt er skoðað má sjá að einn þráður fer í gegnum hverja lykkju og er dreginn fastur.

